Mijn eerste voedselvergiftiging


Dit was niet echt iets wat ik van mijn lijstje wilde afstrepen, maar het moest toch een keertje gebeuren: voedselvergiftiging krijgen. Een paar van mijn vrienden hadden er al een keer aan moeten geloven na bezoekjes aan Thaise of Chinese restaurants. Vlees niet gaar of er zaten ergens rauwe eieren door. En waar word ik dan weer ziek van, een milkshake van een Westers café afgelopen vrijdag. Oke, de milkshake zag er wat raar uit toen ik hem dronk, want er bleef een soort poeder achter op de bodem, maar de smaak was gewoon prima, wat me nog wel meeviel aangezien Chinezen en zuivelproducten niet zo’n beste combinatie zijn.
Ik weet nog dat ik die avond droomde dat ik heel erg misselijk was. Misschien was het geen droom, want kort daarna stond ik bij de wasbak. En nog eens. En daarna nog eens. En opeens naar wc! Ik werd er helemaal panisch van, wat is dit? Mijn eerste ingeving was dat ik misschien een kater had, want ik had welgeteld 1 drankje op de avond ervoor, maar dan zou ik toch hoofdpijn hebben? Toen herinnerde ik mij verhalen van een vriendin die herhaaldelijk voedselvergiftiging had gehad, en toen viel het kwartje. Ik mailde mijn docente dat ik die dag niet naar school zou komen en ik ging weer in bed liggen. Ik voelde me de hele dag beroerd en heb geprobeerd zoveel mogelijk te slapen.
Die avond was er eigenlijk een feestje van een klasgenootje, waar ik heel erg graag naartoe wilde, maar dat kon niet. Ze zouden naar een goede pizzeria gaan in het centrum. Eetlust had ik helemaal niet, maar ik bracht me er wel toe elk halfuur wat water te drinken. Alles smaakte opeens tien keer zo sterk. Water was zoet en de bananen die een andere vriendin voor me had gehaald smaakten naar kaneel. Ik at langzaam een sneetje brood op, en toen ik merkte dat die gehoorzaam binnen bleef, at ik er nog eentje. ’s Avonds nog een bakje yoghurt dat Yonghui voor me had gehaald.
Ik vond het zo lief dat iedereen me zo goed hielp. Monxia gaf me iets tegen uitdroging, omdat ik natuurlijk veel vocht had verloren, en hielp me mijn kleren te wassen. De wasmachines staan twee verdiepingen hoger en ik werd al duizelig als ik op mijn bureaustoel ging zitten. Uitdroging kon ook flauwvallen tot gevolg hebben, las ik, en ik voelde me ook de hele dag heel licht in mijn hoofd.
Die avond heb ik 12 uur aan een stuk geslapen. Toen ik wakker werd was ik zo blij dat ik niet misselijk was, maar ik was wel heel erg zwak. Dat was ook wel logisch, want wie eet er nou maar twee sneetjes brood op een dag? Ik merkte dat ik wel honger had, dat was wel een goed teken. Maar wat moest ik nou eten? Ik heb nog maar wat sneetjes brood gegeten en later wat tomatensoep. Hoe meer ik at, des te sterker ik werd en ik kon alweer achter de computer zitten of op de DS spelen in bed. ’s Avonds bestelde ik wat tonijnsalade en rijst met aardappelreepjes. De tonijn smaakte erg lekker en de tomaten erbij deden me goed. Ik at eindelijk weer!
Gisteren voelde ik me nog beter en ik deed normale kleren aan. Ik hoefde niet meer de hele dag in bed te liggen en ’s avonds ging ik gewoon mee eten. Ik merkte wel dat ik nog lang niet zoveel kon eten, ik had al snel geen honger meer. Maar ik was ervan overtuigd dat ik vandaag gewoon weer naar school kon gaan.
Dat bleek nog niet zo makkelijk. Toen ik wakker werd voelde ik me erg raar, een combinatie tussen duizelig en misselijk. Ik smste de lerares dat ik het tweede uur zou komen. Toen ik op mijn fiets zat voelde ik me nog slechter, en na 5 minuten in het klaslokaal gezeten te hebben vertrok ik weer, ik kon dit niet volhouden tot 5 uur! Eenmaal thuis gekomen ging ik meteen in bed liggen en heb ik in stukjes geslapen tot ongeveer half 2. Ik smste de rest van mijn leraren dat ik die dag niet zou komen. Vandaag mis ik alweer een leuk etentje, ik zou namelijk met mijn klas naar een Indiaas restaurant gaan.. Maar Indiaas eten is wel het laatste wat ik kan gebruiken. Gelukkig was Philip zo lief om bij de kantine wat voor mij af te halen.
Ik hou me voorlopig maar even koest wat eten betreft, en ik zie nog wel of ik morgen fit genoeg ben voor school. Ik moet nu goed uitzieken zodat ik over een week in Chengdu er weer helemaal bovenop ben!

Advertenties

1 reactie (+voeg die van jou toe?)

  1. Jean-Pierre
    Mrt 29, 2012 @ 13:49:41

    Oh vreselijk als je je zo ellendig voelt, en dan voor ons nog zo ver weg.
    Pauline zat hier heel onrustig als een moederkloek die haar kuikentje niet meer kon vinden…
    En je dan op skype zo ziek achter de camera zien is geen feest.
    Gelukkig ben je al weer een stuk opgeknapt, ben maar blij dat het over is als je straks naar Chengdu gaat anders was de ellende compleet geweest.
    In Chengdu kun je weer volop genieten maar kijk uit voor de milkshakes…

    Als ik jou was zou ik wel een partijtje Norit of iets vergelijkbaars inslaan voor de onverhoopte volgende keer dat je iets verkeerds eet.
    Dan is het veel sneller over.
    Dat koolstog zuigt de maaginhoud snel leeg en dan is het gif veel sneller uit je lichaam dan op de natuurlijke manier.
    Maar laten we maar hopen dat je het niet meer hoeft mee te maken.
    Vanaf nu gaat het gewoon weer bergop richting zonnetje.

    Groetjes!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: